De Mediator trakteerde de GLP en mij op mijn verjaardag op bioscoopbonnen en een voorstelling naar keuze voor ons drieen. Ik heb natuurlijk ruim de tijd genomen om iets naar mijn zin te vinden. Het werd drie maanden later de nieuwe Woody Allen film "Whatever Works". Misschien niet de slimste keuze om naar toe te gaan met twee kritische dames wat betreft hoogmoedswaanzin en de manier waarop vrouwen door Woody geportretteerd worden. Na ons etentje bij Saigon, waar we elke keer weer meer leren over het maken van onze eigen rijstpannekoekjes, rolden we de bios in.
Zoals verwacht was het niet een film zoals Vicky Christina Barcelona, maar veeleer een ouderwetse New York Style recht toe recht aan Allen-film. Het script van Allen zelf komt uit begin jaren 70 en is nu toch nog maar gebruikt omdat Woody bang was dat er een staking kwam van de Screen Actors Guild waardoor er geen scriptschrijvers op het juiste moment voor handen waren. Larry David speelt een zonder uitzonderingen arrogante not-likable guy die een relatie krijgt met een 40 jaar jonger meisje. Dit is een bekend thema in Woody zijn films EN in zijn eigen leven. Alhoewel het meestal gaat om een neurotische man in plaats van een arrogante klootzak. Ik vond het een erge leuke film en kon genieten van de arrogantie van Larry. Ik zag er veel zelfspot in ten opzichte van Woody zelf, zijn leven en de high-brow cultuur waar hij zich in begeeft. Het feit dat Larry ondanks nul verandering van zijn humeur door het meisje gelukkig lijkt te worden gaf volgens mij goed weer dat keuzes in het leven niet altijd rationeel genomen kunnen worden, maar dat het eerder gaat om "whatever works".
De discussie met de dames na afloop vond ik aardig pittig. Ze vonden de film ook erg leuk, maar het feit dat ik Larry in al zijn arrogantie een prettige verschijning had gevonden werd niet gedeeld. Ook had ik me niet gerealiseerd dat het meisje (en haar moeder) nogal dom waren neergezet door Allen. Het was me niet eens meer opgevallen omdat dit in bijna alle Allen films een rol speelt. Het gaat er volgens mij ook niet om dat de jonge vrouwen simpel worden neergezet, maar meer om het feit dat jong zijn levensvreugde met zich meebrengt en dat oud en high-brow zijn helemaal niet zo voordeel is. Om zich zelf af te kraken heeft Woody het nodig om in de persoon met levensvreugde de jongheid te combineren met domheid, anders werkt het denk ik minder. Anyway, hier valt over te discussieren, wat we dan ook uitgebreid deden. Waar ook nog veel over te discussieren valt is de theorie in het boek "Het Begin van het Nu" dat ik die avond van een wel hele vroege Mediator-Sint kreeg. Het boek heb ik inmiddels uit. Voor een niet spiritueel-ingesteld persoon zoals ik, was het ook goed te lezen. Het determinisme heeft zelfs een groot aandeel in deze theorie. Ik wil er nog wel eens een boompje over opzetten met de Mediator.
P.S. Ik kan niet wachten op de nieuwe hippere London-film van Allen: "You Will Meet a Tall Dark Stranger", met Antonio Banderas, Josh Brolin, Anthony Hopkins, Naomi Watts en Freida Pinto.